Zijn jullie zo klaar? - Nog een half uur.
En het haar? - Vijf minuten.
Kijk hier even naar, Romain.
We moeten het proberen. - Vreselijk.
Het is een belangrijk...
Ik ga dat toch echt niet fotograferen.
Romain, mag ik je voorstellen.
Romain. Kana Michiko.
Controleer het licht nog even.
Ja, goed, wat meer bewegen.
Kom, wat dichter naar me toe.
Komt u binnen. - Dag, dokter.
Gaat u zitten.
Zo...
Hoe voelt u zich? Hoe waren de onderzoeken?
Een beetje pijnlijk, maar ik had erger verwacht. Het gaat nu beter.
Ik heb u gevraagd langs te komen omdat ik de uitslagen heb.
Ik ben bang dat het slecht nieuws is.
Heb ik aids?
Het is geen aids.
U hebt een tumor, een kwaadaardige tumor.
Kanker?
Een soort kanker, ja.
Die vlekken op mijn lever en longen? - Dat zijn tekenen van dezelfde ziekte.
Wat betekent dat?
Dat de kanker zich heeft uitgebreid?
Ja, verspreid.
We zullen alles doen om u te genezen.
Maar ik zal eerlijk zijn, het kan dat de behandeling niet aanslaat
en dat de tumor verder groeit.
Kan hij niet weggehaald worden?
Als een tumor zich in verschillende organen tegelijk ontwikkelt,
kan hij niet worden geopereerd. We konden de eerste tumor niet lokaliseren,
de start van alles, zou je kunnen zeggen. - Wat is de behandeling?
Infusen, bestraling.
Met infusen bedoelt u zeker chemotherapie?
Geen sprake van.
Een vriend van mijn ouders is twee jaar geleden aan kanker overleden.
Hij verloor zijn haar, zijn eetlust, hij heeft vreselijk geleden.
Vergelijken heeft geen zin. Elke patiënt reageert anders.
Hoe groot zijn mijn kansen? - Niet groot, maar ze zijn er.
U bent eenendertig, u zult vechten.
Als u zegt 'niet groot', bedoelt u dan 50% of 5%?
Het is 5%, klopt dat?
In die orde van grootte, ja.
Maar niet minder dan 5%?
Helaas wel.
Zonder behandeling, hoe lang heb ik dan nog?
Dat is moeilijk te zeggen. We praten over gemiddelden.
In een geval zoals het uwe,
drie maanden.
Maar het kan ook een maand of een jaar zijn.
Ik zie de zin van chemotherapie niet in.
Het helpt toch niet. - De keuze is aan u.
Maar u bent jong. Ik zou graag willen dat u vecht.
Al is het maar een kleine kans,
maar het is aan u. Ik zal elke beslissing respecteren.
Je landt 's morgens in Tokyo.
De fotosessie voor Vogue is om twee uur.
De badpakkensessie. Dan ga je met de trein naar Kyoto.
Romain, luister je? - Ja...
Weet je zeker dat je wilt gaan? - Natuurlijk. Waarom vraag je dat?
Ik weet het niet. Je doet zo vreemd de laatste tijd.
Alsof niets je meer interesseert... - Het gaat prima, maak je niet ongerust.
Misschien moet je even met vakantie en de boel even opladen.
Dit was toch belangrijk voor mijn carričre?
Het grote geld en wat daarbij hoort? - Maar niet als je het verknalt.
Denk je dat ik dat zal doen?
Soms moet je iets weigeren, als je het niet kunt waarmaken.
Heb je een ander ingehuurd? - Nee.
Ik heb Jean-Baptiste gesproken. Hij wil het wel doen.
Zeg hem dat hij kan oprotten. Ik ga naar Japan.
Ik wil je zeggen dat ik van je hou, en dat ik erg ziek ben.
Ik ga dood.
Romain, het eten is klaar.
Ik kom eraan.
Waarom is de deur op slot? Dat deed je vroeger nooit.
Die tijden zijn voorbij.
Ik wil je iets vragen... - Wat nou weer?
Doe aardig tegen je zuster. Het gaat niet goed tussen haar en Alain...
Maak je niet druk.
Het gaat mij niets aan, maar weet je,
je onverschilligheid kwetst je zuster.
Je belt haar nooit. - Je vervalt in herhaling.
Doe gewoon je best.
Oké, goed. - Dank je wel.
Zie je hoe groot hij is geworden? - Ja, het is een schatje.
Hij lijkt als twee druppels water op je. - Op wie?
Nou, op Romain. Ze hebben dezelfde neus. - Maar hij heeft de neus van Alain.
Wil je zelf niet een kind?
Hou op, Mam. - Hoezo?
Zijn twee kleinkinderen niet genoeg?
Je weet hoe ze is, het is een moederdier.
Maar Romain was altijd al dol gek op kinderen. Dat is toch zo, lieverd?
Maar helaas is je zoon wel een flikker. Van mij komen geen nazaten.
Binnen een paar jaar mogen homo's ook vast kinderen adopteren.
Laten we gaan eten. Ik rammel.
Er wordt volgende week getekend, ik hoop dat het goed gaat.
Je hebt er toch alles aan gedaan.
Maar het blijft spannend. Die man is moeilijk over te halen.
Ik maak me geen zorgen over jou.
En waar ben jij mee bezig, Romain?
Niets speciaals.
Hoe gaat het met je werk? - Het gaat wel.
Is Japan niet doorgegaan? - Nee.
Het was niet echt interessant en ik heb genoeg te doen in Parijs.
Jammer. Ik had er graag heen gewild. - Maar jij was niet uitgenodigd.
Ik heb helaas jouw talent niet.
Maar deze fotograaf heeft nog nooit mijn kinderen gefotografeerd!
Dat is waar.
Ik wil graag dat je je vader en mij fotografeert.
Zoals in dat Engelse blad dat je ons liet zien.
Dat zou leuk zijn. - Hou maar op, mam.
We zijn niet 'ho' genoeg.
Hij heeft liever actrices en modellen... - Doe niet zo flauw, Sophie.
Hij heeft gewoon geen tijd gehad.
Nee, ze heeft gelijk.
Waarom zeg je dat?
Ik wil haar kinderen niet fotograferen. - Romain, alsjeblieft.
Laat maar, pap.
En weet je waarom?
Omdat het jouw kinderen zijn. Omdat jouw stomme kop er dan ook op moet.
Van dat idee alleen al moet ik kotsen. - Romain, hou op!
Geen wonder dat je man ervandoor is. Het lijkt wel of jij ze alléén gemaakt hebt.
Ik doe hem wat.
Hou op, Sophie!
Jij ook, Romain. - Ze is niet goed snik.
Romain, toe nou toch.
Zie je niet dat ze ongelukkig is? Het gaat niet goed met haar.
Met mij ook niet.
Ik heb je nog nooit zo meegemaakt.
Pap, breng me naar huis. Ik ben dronken. Alsjeblieft.
Mijn bril is stuk.
Hoe gaat het met Sasha? - Niet goed en niet slecht.
We zullen wel snel uit elkaar gaan. - Nee, toch. Waarom dan?
Zoals bij alle stellen: Sleur doodt het verlangen.
Woont hij nog steeds bij je? - Ja, hij is ontslagen, Hij is blut.
Als hij een plek nodig heeft, kan hij in de flat van je tante.
De huur is laag. - Bedankt.
Wat is dat? Wat heb je gekocht?
Een beetje coke. - Ik dacht dat je daarmee gestopt was.
Kalm maar, ik doe het maar af en toe. Anders krijg ik 'm niet omhoog.
Dag. - Luister, Romain.
Wat?
Doe niets stoms, je moeder kan er niet tegen.
Kan jij er dan wel tegen?
Nee, natuurlijk niet.
Waarom heb je het dan altijd over mam en haar gevoelens?
Alsof jij geen gevoelens hebt.
Ik weet het niet. Gewoonte.
Jammer, eigenlijk.
Misschien heb ik nooit geleerd over mezelf te praten.
Ik heb je altijd al iets willen vragen.
Waarom zijn jullie eigenlijk nooit gescheiden?
Omdat we van elkaar houden.
Maar je hebt haar bedrogen. Meerdere keren. - Nou en?
Ik weet niet.
Ik herinner me dat ik als kind wakker werd
en dat jullie ruzie maakten in de keuken.
Mam had een brief gevonden en ze zat te huilen.
En jij troostte haar niet.
Ik dacht altijd dat jullie zouden gaan scheiden.
Nee dus, we zijn nog steeds samen.
Heb je daar spijt van? - Daar heb ik geen spijt van.
Waarom zou ik?
Heeft dit met Sasha te maken?
Ja, misschien wel.
Maak ik je bang?
Soms, ja.
Dag, zoon.
Hallo.
Weer met die stomme spelletjes bezig?
Je bent geen twaalf meer.
Waar zat je? - Bij mijn ouders.
Hoe was het? - Zoals altijd.
Hier.
Je houdt niet meer van me, hč?
Ik weet het niet.
Ik hou ook niet meer van jou.
Waar ben je op uit?
Nergens op. Ik vertel je de waarheid.
Ik voel niets meer.
Alleen een vaag verlangen. Soms een beetje tederheid.
Waarom zeg je dit nu opeens? - Omdat...
het goed is om de waarheid te zeggen, toch?
Zeg niet dat het je pijn doet. Ik geloof je toch niet.
Wil je het uitmaken? Wil je dat ik wegga?
Ja.
Waar moet ik dan naartoe?
Wat moet ik doen? - Maakt me niet uit. Ik wil dat je verdwijnt.
Wat heb je? Zo heb ik je nog nooit meegemaakt.
Ik heb genoeg van dit gedoe.
Je leeft op mijn kosten. - Wie denk je wel dat je bent?
Alsof jij zoveel beter bent met je stomme foto's.
Arrogante lul. - Ik heb jou niet nodig.
Pak je spullen en rot op.
Oké, jij bent sterker. Nu gelukkig?
Ga door, vermoord me maar.
Klootzak.
Vergeef me...
Bent u klaar? - Ja.
Dank u wel.
Het is niet erg druk vandaag. - Nee, het is rustig.
Werkt u hier elke dag? - Ja, vijf dagen per week.
Morgen begint mijn weekend. - Lekker.
Op weg naar huis? - Nee, ik ga mijn grootmoeder opzoeken.
Is ze ziek?
Nee, ze is kerngezond. - Sorry.
Ja, je bezoekt ze eigenlijk alleen als ze op sterven liggen.
Ik wil haar gaan vertellen dat ik van haar hou.
Dat is aardig.
Ik ben helemaal niet aardig.
Heeft u kinderen?
Pardon?
Zomaar...
Nee, geen kinderen.
Vrijgezel en geen kinderen? - Dat klopt.
Mevrouw?
Sorry.
Je moet het aan je ouders vertellen.
Ik heb het geprobeerd, maar ik kon het niet. - Waarom niet?
Ik denk niet dat iemand het wil horen.
Mam zal me nog meer verstikken en pap zal vluchten.
Ik denk dat ik het prettig vind dat niemand het weet.
Stel je hun gezichten eens voor...
Heb je gedacht aan de spijt en de schuld die ze zullen voelen?
Soms wel, ja.
Maar ik ben er dan toch niet meer.
Dat is kinderachtig en ego. Ďstisch. Help eens even.
Je hebt het niet opgegeten. - Nee, ik zit vol, maar het was heerlijk.
Probeer nog even, je moet eten.
Mag dat wel? - Ik doe nu wat ik wil.
Mag ik er ook een?
Aan wie heb je het verteld? - Aan niemand.
Alleen aan jou.
Aan vrienden, op je werk? - Aan niemand.
Ik heb verteld dat ik vakantie nodig had.
En aan je zuster? - Ben je gek, dat nooit.
Ze zou me betuttelen, net zoals haar kinderen.
Nou en? Dat is toch niet zo erg.
Het zou een aanleiding zijn om weer met elkaar te praten.
Dat wil ik niet. Niet met haar. - En Sasha?
Nee, ik had de moed niet.
En waarom heb je het mij dan verteld?
Omdat wij hetzelfde zijn,
jij bent ook dicht bij de dood.
Heb je je pillen ingenomen?
Oh, bijna vergeten, ik moet mijn vitaminen nog innemen.
Verdraaid. We hebben niet in het bos gewandeld.
Dan gaan we morgenochtend wel. - Het geeft niet.
Ik wilde alleen de boomhut nog even zien.
Er is nog wel wat van over.
Kijk eens naar al die pillen die ik moet slikken.
Dit is een antioxidant,
deze is voor mijn huid,
deze voor mijn haar,
deze voorkomt osteoporose, een beetje DHEA,
dit is een soort omega.
Met al dit spul zal ik gezond sterven.
Doe niet zo mal. - Het is waar.
Weet je, Romain?
Vanavond, zou ik
er met je tussenuit willen knijpen.
Ik weet niet wat ik moet doen. Ik weet niet wat goed is,
ik volg mijn instinct...
Toen je grootvader overleed,
was ik helemaal kapot. Ik dacht dat ik doodging.
Dus ik vertrok, ik liep weg. Ik liet mijn kind in de steek, je vader.
Ik kon hem niet meer verzorgen.
Ik zou Jacques terugzien in zijn glimlach, in zijn blik.
Ze noemden me een slechte moeder, zelfs een hoer.
Je vader heeft het me nooit vergeven.
Maar ik weet dat ik gelijk had.
Als ik niet weg was gegaan, niet al die minnaars had gehad,
was ik ook doodgegaan.
Je kunt dat ego. Ďstisch noemen,
maar het was een kwestie van overleven.
Waarom vertel je me dit?
Omdat we op elkaar lijken.
Hallo, mevrouw, Heeft u iets te eten?
Waarom?
Ik heb al dagen niet gegeten. Ik ben erg arm.
Maar ik heb u niet uitgenodigd.
Romain, kom 'ns kijken. - Wat?
Kijk.
Een konijn.
Waarom beweegt hij niet? - Hij zal wel ziek zijn.
Kunnen we hem niet meenemen?
Dat heeft geen zin en je kunt er ziek van worden.
Alsjebieft, pap? - Ik zei nee. Zet hem neer.
Maar dan eten ze hem op.
Dat is de natuur, Romain. Laten we gaan.
Kom op.
Heb ik je wakker gemaakt?
Wat is er? Kan je niet slapen?
Nee, het lukt niet. - Wil je praten?
Nee, ik wil alleen maar bij je slapen.
Weet je dat ik naakt slaap?
Dat is niet erg. Ik zal niet kijken.
Ik ben klaar om weg te gaan.
Wil je niet blijven lunchen? - Ik heb geen honger.
Als je moe wordt, stop dan en rust even uit. - Dat doe ik.
Deze zijn voor jou.
Ik heb ze vanochtend vroeg geplukt. - Voor mijn begrafenis?
Als je ze niet wilt, dan gooi je ze maar weg.
Ik hou van je.
Ik ook van jou.
Niet huilen, anders wordt het te moeilijk.
Romain? - Ja?
Kun je geen chemotherapie proberen, om mij een plezier te doen?
Het werkt niet. - Je weet maar nooit. Er kan altijd een...
wonder gebeuren? - Ja.
Dat geloof je zelf niet.
Maar ik geloof in jou.
Je bent lief.
Ik wou dat ik je eerder ontmoet had, dan was ik met je getrouwd.
Waar ga je heen? - Naar mijn eigen huis.
Bel je me?
Ik wil nog een foto van je nemen.
Zeven euro, alstublieft.
Dank u, een prettige dag nog.
Herkent u mij? - Ja, zeker.
Mag ik gaan zitten?
Ja, natuurlijk.
Ik werk aan de overkant. Ik kwam even bij mijn man langs.
We wilden u graag iets vragen.
Het zit zo...
Mijn man heeft een probleem.
Hij is onvruchtbaar.
En?
En...
We vinden u allebei heel aantrekkelijk.
Ik bedoel...
We wilden u vragen of u met mij zou...
willen vrijen.
Omdat u jong bent, dachten we dat u het niet erg zou vinden.
Hij is het er mee eens.
Heeft u geen aids?
We kunnen het proberen als u wilt.
We hebben wat geld gespaard, we kunnen u betalen.
Dat hoeft niet.
U wilt het niet?
Nee, ik hou niet van kinderen.
Romain, je bent van me af.
Ik heb al mijn spullen meegenomen. Dag, Sasha.
Het is vreemd. Ik droom veel.
De laatste keer over u.
We lagen in bed.
Het was tegelijkertijd teder en seksueel.
Het voelde goed.
Het is grappig, u bent totaal mijn type niet.
In mijn dromen slaap ik met iedereen.
Met mijn vader, mijn moeder...
zelfs met mezelf als kind.
Ik moet blijkbaar nog van alles voordat ik doodga.
'Ze zeggen dat de tijd alle wonden heelt. Tussen ons lijkt dat niet het geval.
De laatste tijd ben je erg agressief en akelig tegen me geweest.
Ik heb geprobeerd je te begrijpen.
Ik heb geprobeerd om vrede te sluiten,
misschien onhandig, maar ik heb het geprobeerd.
Ik begrijp je houding niet, waarom je je zo aan me ergert.
Ik denk nog vaak aan vroeger.
Ik herinner me hoe close we waren,
hoe we kibbelden en speelden.
Ik herinner me hoe dol we op elkaar waren en ik mis het zo erg.
Ik hoop iets van je te horen.
Ik heb de eerste stap gezet, nu is het aan jou.
Je zuster die van je houdt, Sophie.'
Hallo, met mij.
Romain?
Het is vreemd je stem te horen.
Ik wilde je zeggen dat ik je brief gekregen heb.
En? Je vond hem zeker belachelijk.
Ik werd er door geraakt. Het deed me goed.
Daar ben ik blij om.
Weet je, Sophie.
Ik zou je graag willen zien, maar ik kan het nu even niet.
Werk je te hard?
Ja.
Ik begrijp het. Maar ik ben blij dat je belt.
Ik wilde zeggen dat het niet aan jou ligt.
Maar het is een vreemde tijd voor me.
Het moet er allemaal uit. Maak je niet ongerust.
Goed.
Ik hang op. - Oké.
Als je de kinderen wilt zien, bel me dan.
Goed.
Maar ik wil jou zien, niet je kinderen.
Kusjes. Ik wacht op je telefoontje.
Kusjes.
Dank je, Romain.
Uw Koninkrijk kome, Uw wil geschiede, in de hemelen...
We zijn te klein. - Laten we een stoel pakken.
Ben je er al lang? - Nee. Ik ben er net.
Je ziet er uitgeput uit. Gaat het wel?
Je moet wat meer in de zon.
Hoe gaat het met je?
Goed. Ze hebben me aangenomen. - Dat is fantastisch.
Ik ben gelukkig. En het is dankzij jou.
Helemaal niet.
Jawel. Ik heb gehoord dat jij over me gebeld hebt.
Dus dat weet je.
Maar ze hebben je aangenomen omdat je geschikt bent.
Ik hoorde dat jij gestopt bent met werken?
Ja, ik moest er even tussenuit.
En je hebt iemand ontmoet.
Waarom zeg je dat?
Ik ken je. Je kunt niet alleen zijn.
Ken ik hem?
Hoe oud is hij?
Mijn leeftijd.
Goed, dat heb je nodig. - Heb jij iemand ontmoet?
Niets serieus.
Alleen maar one night stands.
Daar heb ik nu behoefte aan. Geen moeilijk gedoe.
Tot gauw.
Bel je me? - Natuurlijk.
Eigenlijk niet.
Waarom zeg je dat?
Wat is er?
Voel je je wel goed? - Ik moet je iets vertellen.
Wat?
Het is niet gemakkelijk.
Ga je even met me mee?
Wil je een wodka?
Drink je nu ook al overdag? - Soms.
Oké, een wodka.
Nou?
Nou...
Ik mis je. - Echt?
Een beetje te laat, hč?
Ik weet het.
Maar ik wil je iets vragen.
Wat?
Ik wil een laatste keer met je vrijen.
Ik wil je aanraken,
je huid ruiken.
Ik heb er geen zin in.
Sta ik je tegen?
Ik heb er geen zin meer in.
Het is voorbij.
Een keer maar, een laatste keer.
Wat heeft het voor zin?
Grappig dat je dat zegt.
Dat zeg ik de laatste tijd ook tegen mezelf.
Die vraag zit vast in mijn hoofd.
Alleen vandaag heb ik het nog niet gedacht. Maar jij dacht het.
Weet je?
Ik zou me net een hoer voelen
om je te bedanken voor die baan
en dat wil ik niet.
Ik begrijp het.
Geef me je hand.
Kun je mijn hart voelen?
Het slaat nog steeds.
Ik ben er klaar voor.
Pardon?
Ben ik te laat?
Te laat? - Voor de baby.
Nee, het is niet te laat.
Als je het nog wilt, doe ik het. Nu.
Ondergetekende, beëdigd notaris,
in de aanwezigheid van mevrouw Jany Charon en meneer Bruno Charon,
optredende als getuigen in overeenstemming
met artikel 971-972 van het Burgerlijk Wetboek
en gekozen en benoemd door de eisende partij, Mr. Romain Brochant,
fotograaf, ongetrouwd, woonachtig op Boulevard de la Villette 102, Parijs,
geboren op 30 maart 1973, heeft het volgende bijgevoegde testament ontvangen.
De erflater, die volgens de aanwezigen bij zijn volle verstand is,
heeft zijn testament gedicteerd als volgt:
'Dit is mijn testament:
Ik erken het vaderschap van het kind dat mevrouw Charon draagt,
wiens geboorte wordt verwacht op 9 april 2005,
en ik benoem dit ongeboren kind tot mijn enige erfgenaam.
Als zodanig zal hij mijn gehele bezit erven.'
Heb ik uw wensen nauwkeurig verwoord?
Ja, dat hebt u.
Enige speciale wensen omtrent de begrafenis?
Ik wil gecremeerd worden.
Een religieuze ceremonie? - Dat is niet nodig.
Goed.
Dit is uw testament.
Parafeer de eerste pagina en teken de laatste.
De getuigen ook, alstublieft.
Ik nodig jullie niet uit voor de lunch. Ik ben moe. En ik heb geen honger.
Wij ook niet.
Ik moet er vandoor.
Wil je meerijden? - Nee, dank je. Ik neem een taxi.
Dank je voor alles.
Geen dank, jullie bedankt.
Mijn man en ik hebben een vraag maar we durven niet.
Wat dan?
We vroegen ons af...
of je ziekte erfelijk is met het oog op de baby.
Maak je geen zorgen, het is kanker. Terminale kanker.
Oh, oké.
Bel ons als je wilt afspreken
of als je iets nodig hebt.
Ik wil jou ook nog iets vragen.
Schopt hij al?
Hij is pas twee maanden!
Zodra hij het doet,
laat het me dan weten, dan kom ik je buik voelen.
Tot ziens.
Gaat het wel? - Ja. Ik hoop het.
Veel geluk.